DİZİLER BEYAZ TÜRKLÜĞÜN TEMSİLCİLERİ GİBİ

Telesiyej/ Taraf

Dizilerimizde neden hiç ‘toplumsal duygu’ bulundurulmaz? 

Toplumsal duygudan bu derece mi ödümüz patlıyor yani?

Diziciler, beyaz Türklüğün temsilcileri gibi maşallah!

Televizyon dizilerinde beyaz Türklüğün en steril haline rastlıyoruz mütemadiyen.

Sosyal sorumluluğun s’si yok mesela bizim dizilerde.

Tv kanalları, yapımcılar, senaristler, dizi tasavvurlarında hiçbir sosyal açılıma yer vermedikleri gibi, en basitinden bir STK tuşesine bile tahammülleri yok.

Dizicilerin sundukları hayatlar hayat değil!

Masa başı bir hayat kurmacası sadece.

Ama bu hayatın damarları boş, kan dolaşmıyor!

O zaman da, duygu bile kapalı devre çalışıyor, tabiatıyla.

Hararetsiz!

Al gülüm, ver gülüm bir dramalar silsilesi, anlayacağınız.

Matematiksel insani ilişkiler.. bu durumda bu olur, şu durumda şu olur misali.

Dış hayatlardan azade, iç hayat hikâyeleri!

Tezgâh bu şekilde kuruluyor hep.

Vitrin de ona göre tabii.

Mostrası, fiyakası, yeri geldiğinde çok parlak, ama özü ve duygusu çok suni bir dünya bu.

Seyircinin ne sosyal hayatına ne de artık Türkiye’de hızla gelişmekte ve genişlemekte olan sosyal sorumluluk duygusuna asla saygı göstermeyen bir televizyonculuk örneği.

Bu coğrafyada (Türkiye’de) şu anda onbinlerce sivil toplum kuruluşu bulunuyor. Ve bu kuruluşlarla şu veya bu şekilde ilişkide olan, sorunlara paydaş olan, çözüm arayışında bulunan, maddi manevi destek sağlayan yüz binlerce insan ve binlerce kuruluş var oysa.

Tv kanallarında 2011 yılında onca dizi yayınlandı. Bu dizilerin kaç tanesinde bir sosyal sorumluluk yan teması, hatta tek bir sahneciği yer aldı acaba?

Mesela Van depremine bir şekilde –sorumlu olarak– değinen bir dizi bölümü oldu mu?

Toplum da, seyirci de, bütün bu beyaz Türk zihinli ürünlerin (dizilerin) çok ama çok önünde gidiyor.

Dizi sektörünün ‘homo politicus’suzluğu da bu duruma çanak tutuyor haliyle.

Sanki, siyasi damarları bulunmayan bir toplumda yaşıyoruz!

Dizicilerimiz bu coğrafyada nasıl bir hava soluyorlar merak ediyorum. Zira soludukları hava içinde sosyal duygudan eser yok.

Sosyal sorumluluk bir kültür işidir. Hem de ileri düzeyde bir kültür üretme, biriktirme ve yayma işidir.

Dizilerin seyirci üzerindeki etkisi düşünüldüğünde, bu kültürün yayılmasında iyi bir köprü vazifesi görebilirler aslında. Özellikle genç ve kadın seyirci kitleleri üzerinde aşılayıcı bir rolleri olabilir. Aman yanlış anlaşılmasın; bu noktada şu hususun altını kalın bir kalemle çizelim; bütün bunları söyleyerek, sosyete denen kesimin hayır hasenat işleri için kurdukları ya da yer aldıkları dernek faaliyetlerinin dizilerde yer almasını kast etmiyorum elbet. Mesele fakiri doyurmak, giydirmek değil çünkü. Sosyo-ekonomik kültürel sorunları çözmeye yönelik bir sosyal duygu ve ona uygun bir sosyal sorumluluk eylemine dizilerde yer verilmesinden söz ediyorum. (Ki, bugün bu alan doğanın ve antik uygarlıkların korunmasına kadar uzanmıştır.)

Sosyal sorumluluğa yer veren bir dizinin oksijeni artar! Belirli bir sayıdan sonra gevşeyen bölümler canlanır.

Lastik gibi uzayan duygular, yerini dinamik duygulara bırakır.

Patinaj yapan insan ilişkileri aktifleşir, hızlanır. Sonuçta ortaya bir dizi duygusu çıkar. Bu da o dizinin daha çok izlenmesi ve tutulması demektir. Seyircinin o dizinin elçisi olması demektir aynı zamanda.

Velhasıl dizinin gerçek hayatla buluşması demektir.

Bugün Türkiye’de özel sektörün çok hassas olduğu konulardan biri sosyal sorumluluktur. En büyüğünden en küçüğüne; holdinginden KOBİ’sine kadar bu kuruluşların pek çoğunda yıllık bütçeler hazırlanırken, sosyal sorumluluk projelerine de yer veriliyor artık.

Dizilerimizde bol bol holding hayatlar sergilenip duruluyor maşallah!

Bu holdinglerin patronlarından ya da aile üyelerinden biri bile ilgilenmiyor mu –gerçek– sosyal sorumluluk mevzularıyla?

Üstelik gelir dağılımında makasın bu kadar açıldığı bir toplumda!

Gelelim Vehbi’nin kerrakesine: İyice netleşmekte ve kemikleşmekte olduğunu gördüğümüz (en azından hissettiğimiz) bu beyaz Türk zihniyetinden, bu mesnetsiz ve manasız sosyal oto sansürden ve nihayetinde gereksiz yere üretilmiş korkudan arınıp; içi ve içeriği boş olmayan insani, toplumsal, duygusal sorumluluklar taşıyan, güzel, heyecan verici, acısıyla tatlısıyla sürükleyici hayat hikâyelerinin dramalarını çağdaş bir zihinle üretmeniz gerekiyor.

Benden –bir kere daha– söylemesi.

Naçizane...